4/4/24

[Boec. Cons. IV 4 15]

[Boec. Cons. IV 4] Et illa: Bonos, inquit, esse felices, malos uero miseros nonne concessimus? -- Ita est, inquam. 16 -- Si igitur, inquit, miseriae cuiuspiam bonum aliquid addatur, nonne felicior est eo cuius pura ac solitaria sine cuiusquam boni ammixtione miseria est? -- Sic, inquam, uidetur. 17 -- Quid si eidem misero, qui cunctis careat bonis, praeter ea quibus miser est malum aliud fuerit adnexum, nonne multo infelicior eo censendus est cuius infortunium boni participatione releuatur? -- Quidni? inquam. 18 -- Habent igitur improbi cum puniuntur quidem boni aliquid adnexum, poenam ipsam scilicet, quae ratione iustitiae bona est, idemque cum supplicio carent inest eis aliquid ulterius mali, ipsa impunitas, quam iniquitatis merito malum esse confessus es. 19 -- Negare non possum. -- Multo igitur infeliciores improbi sunt iniusta impunitate donati quam iusta ultione puniti. 20 Sed puniri improbos iustum, impunitos uero elabi iniquum esse manifestum est. -- Quis id neget? 21 -- Sed ne illud quidem, ait, quisquam negabit bonum esse quod iustum est contraque quod iniustum est malum. -- Liquere respondi. 22 Tum ego: Ista quidem consequentia sunt eis quae paulo ante conclusa sunt; sed quaeso, inquam, te, nullane animarum supplicia post defunctum morte corpus relinquis? 23 -- Et magna quidem, inquit, quorum alia poenali, alia uero purgatoria clementia exerceri puto; sed nunc de his disserere consilium non est. Filosofía: ¿No hemos convenido que los buenos son felices y los malos desgraciados? Boecio: Así es. Filosofía: 16. Si se le añade algún bien a la desgracia de alguien, ¿no será más feliz que aquél cuya desgracia se halla pura y solitaria, sin mezcla de algún bien? Boecio: Así parece. Filosofía: 17. Si a este mismo desgraciado, que carece de todos los bienes, se le añadiera un mal, además de los males por los que es desgraciado, ¿no debemos pensar que será, por mucho, más infeliz que este otro cuyo infortunio es aliviado por la participación de un bien? Boecio: ¿Por qué no? Filosofía: 18. Pero es evidente que es justo castigar a los deshonestos y es injusto que se escapen sin ser castigados. Boecio: Es innegable. Filosofía: 19. Ni nadie negará que lo que es justo es bueno y, por el contrario, lo que es injusto es malo. Boecio: 20. Está claro. Filosofía: Por lo tanto, algo de bien se les añade a los deshonestos cuando son castigados, el mismo castigo, que es bueno en razón de la justicia e, igualmente, cuando no se los castiga, se les añade un mal ulterior, la misma impunidad, que aceptaste que es un mal en razón de su injusticia. Boecio: 21. No lo puedo negar. Filosofía: Por lo tanto, son más infelices, y por mucho, los deshonestos premiados con una injusta impunidad que castigados con una justa venganza. Boecio: 22. Es consecuente con las conclusiones anteriores. Pero te pregunto, ¿no dejas ningún castigo para las almas, luego de difunto el cuerpo por la muerte? Filosofía: 23. Y grandes, por cierto. Pienso que unos castigos se efectuarán con rigor penal y otros con clemencia purificadora. Pero no es prudente analizar ahora este asunto.