3/11/17

R. Colebourn 14A. Afirmación indirecta: Oración de infinitivo (ii)

1. El cónsul dijo que el enemigo nunca nos derrotaría. Consul negavit hostes umquam nos superaturos esse.

2. Creíamos que el enemigo nunca nos derrotaría. Credebamus hostes numquam nos superaturos esse.

3. Juro que no te engañaré nunca. Usar: decipio -ip(e)-re -cepi -ceptum. Iuro me numquam te decepturum esse.

4. Se cuenta que Homero era ciego. Narratur Homerus caecus fuisse.

5. Era generalmente sabido que había sido elegido mediante una trampa vergonzosa. Usar: (inter omnes) constat, creo -are, dolus -i, turpis -e. Constabat eum turpi dolo creatum esse.

6. Espero verte allí a ti y a tu esposa. Spero me ibi te uxoremque visurum esse.

7. Es inevitable que al final los culpables reciban su castigo. Usar: poenas dare. Necesse est nocentes tandem poenas dare.

8. Pensando que el enemigo se estaba acercando, el comandante dispuso su línea de batalla. Usar: appropinquo -are, instruo instru(e)-re instrux-i instructum, acies -ei. Arbitratus hostes appropinquare, dux aciem instrux-it.

9. Parecía que habían decidido no entregarse. Usar: constituo constitu(e)-re constitu-i constitutum, cedo ced(e)-re cess-i cessum. Visi sunt (vide-ba-ntur) non cedere constituisse.

10. Prometiendo traer de vuelta un gran cargamento de oro, partieron. Usar: polliceor pollice-ri pollicitus sum, reporto -are, pondus -eris. Polliciti se magnum pondus auri reportaturos esse, profecti sunt.

(Falta revisión final)